Wachttijd woonruimte verdeling is te lang of niet?

De wachttijd bij de woonruimteverdeling is erg verschillend in delen van Nederland. Bij ons in Limburg is er bij TIL (Thuis in Limburg) een gemiddelde inschrijfduur van bijna 4 jaar en een zoekduur bij verhuring iets meer dan 1 jaar. Ik vindt dit persoonlijk al lang maar in verhouding met de rest van Nederland is dit kort.

Ik heb de link hieronder erbij geplaatst en zou wel eens willen weten wat iedereen een redelijke termijn zou vinden om een geschikte woning te krijgen.

https://www.rigo.nl/wp-content/uploads/2019/04/20190326-Stand-van-de-woonruimteverdeling.pdfafbeelding

1 like

Ik denk dat een zoekduur van een jaar (gemiddeld) best acceptabel is. Echter je zult zien dat als je in de cijfers duikt (nog niet gecontroleerd) dat er op bepaalde plaatsen en voor bepaalde woningtypen grote verschillen kunnen ontstaan. Naar mate woningzoekenden kwaliteit zullen opzoeken of specifieke woonwensen hebben zal de zoekduur ook toenemen. Wat mij betreft moet er dan ook een nadere analyse lokaal plaatsvinden en moet beoordeeld worden of de zoekduur dan nog steeds acceptabel is. De slaagkansen van doelgroepen moet daarbij zeker in ogenschouw worden genomen. N.B. de slaagkans van de reguliere woningzoekende neemt af doordat steeds meer woningen via bemiddeling worden toegewezen.

De vraag is vervolgens welke sturingsmogelijkheden er zijn om woonruimteverdeling te beïnvloedden. Ik noem er enkelen:

  • Toewijzingsregels (doelgroepen, inkomen, etc)
  • Strategisch voorraadbeheer (bouwen en renoveren)
  • Huurbeleid (meer differentiatie)

De roep om hier iets mee te doen vanuit het perspectief van de leefbaarheid wordt steeds luider. Wijken en buurten verzwakken, een corporaties bestuurder vertelde onlangs dat het gemiddelde huishoudinkomen dat instroomde in 2018 is gedaald naar €18.000 bruto per jaar. Onwillekeurig betekent dit iets voor de vitaliteit van wijken. Rechtstreeks gevolg van Blokbeleid, #passendheidstoets.

Er is sterk behoefte aan een nieuwe visie op woonruimteverdeling! Daar moeten we mee aan de slag, waarbij de overheid vanuit het perspectief van regelgeving voorop moet gaan. De minister onderkent inmiddels dat in meer of mindere mate de de interventie van Blok volledig is doorgeschoten en de plank vanuit een sociaal maatschappelijk perspectief ook volledig mis slaat. Wellicht geeft dit ruimte voor nieuwe initiatieven (pilots). Laten we de handen ineen slaan.

1 like

Bijgaande artikel bevestigde al uit een onderzoek van de ANBO, dat ouderen niet staan te springen om te verhuizen.
De vraag hierbij is ook hoe het vergaat van mensen met specifieke beperking.
Deze doelgroep zijn (al) een lange weg afgegaan om met behulp van een maatschappelijke werker een woning te verkrijgen.
Waardoor de behoefte om te verhuizen hierdoor minder aanwezig is.

Het is een teken dat er binnen de woningmarkt nauwelijks preventieve maatregelen zijn gerealiseerd om ouderen / mensen (met of zonder beperking) te (blijvend) informeren en voorbereiden op ( noodzakelijke) verhuizing.
Inderdaad, hierdoor neigt men naar een nieuwe visie op woonruimteverdeling of /en constructieve veranderingen op de woningmarkt.
Nu lijkt het meer op het blussen van brandende huizen en tegelijkertijd trachten een brandverzekering af te sluiten.
Het is intriest dat een onderkenning van een minister nodig is om tot de ontdekking komen dat er geen brandblussers aanwezig waren!
Juist daarom moet de doorstroming op de woningmarkt ( speciaal voor deze doelgroepen) in prestatieafspraken constructief ingezet worden.

1 like

Ik denk niet dat je eenduidig kunt stellen dat een wachttijd van 1 jaar acceptabel is (of niet). Dit is afhankelijk van onder meer de situatie op de woningmarkt, de (persoons)kenmerken van de woningzoekende, de woonbehoefte en de bereidheid en mogelijkheid flexibel om te gaan met langer wachten en/of suboptimale (woon)oplossingen. Ook is de vraag aan de orde, of er sprake is van een noodsituatie of van een woonwens? Samen met de lokale maatschappelijke/ volkshuisvestelijke partners moet er consensus zijn over wat reëel en acceptabel is. Dit is lang niet overal gelijk.