Huurders met auditief beperking

Het is zorgelijk dat er nauwelijks aandacht wordt besteedt aan huurders met auditief beperking.
Momenteel is er sprake van 1,7 miljoen mensen met auditief beperking en de toename van deze groep groeit erg hard.
Het betreft niet alleen de ouderen maar ook steeds meer jongeren die gehoorbeperking krijgen of hebben.
Auditief beperking houdt ook in, het hebben van een communicatief beperking. Dat gaat altijd samen.
Een van de gevolgen van de auditief beperking zijn, is sociale isolement en eenzaamheid.
Mensen die op latere leeftijd gehoorbeperking hebben, zijn in hun leven altijd op het ‘horen’ gericht. Ze functioneren ook meer op ‘horende’ zaken in hun omgeving.
We leven immers in een communicatieve maatschappij.
Naarmate hun gehoor vermindert treedt ook langzaam de onzekerheid en sociale isolement in. Er zal sprake zijn van terugtrekking uit de dagelijkse (informatieve )activiteiten.
De handelingen waarbij een goed gehoor vereist wordt, worden minder of moeilijker uitvoerbaar.
Daarnaast is de huidige maatschappij ook voorzien van digitale communicatie.


deze onderwerp heb ik in een andere topic neergezet: Veilig wonen met auditief beperking.
Als er iets in de woning gerepareerd moet worden of dergelijks is een telefoontje naar de woningcorporaties een normale gang van zaken.
Voor mensen met auditief beperking werkt dit niet. Een mailtje sturen naar de woningcorporatie is vaak niet mogelijk. Meestal belanden ze in het algemene mailadres.
Er zijn ook bewoners die nauwelijks kennis hebben van computergebruik of gebruik van sociale media zoals Whatsapp of SMS.
Wat te denken van (oudere) bewoners met auditief beperking die noch kunnen telefoneren noch gebruik kunnen maken van sociale media? Hoe kan men dan de veiligheid in hun woning waarborgen?


Onderstaande is in een andere topic ingezet.
Veel wooncomplexen voor 55 plussers en zorginstellingen voor ouderen zijn nauwelijks ingesteld voor mensen met auditief beperking:
Er is geen brandalarm die een visuele waarschuwing afgeeft. Meestal is er ook geen brandalarm in complexen aanwezig.
Wanneer er sprake is van de aanwezige brandalarm dan gaat er alleen maar een geluid af die niet waarneembaar is voor bewoners met auditief beperking. Of bewoners met dementie.
Men is dus afhankelijk van een oplettende bewoner die hen waarschuwt bij brand of gevaar.
Er ontbreekt vaak een AED apparaat in het gebouw.
De bewoners zijn helaas niet op de hoogte gebracht van het gebruik van een AED of wat te doen als de AED ontbreekt.
Er is ook geen rampenplan voor bewoners bekend. Dus men is helemaal afhankelijk van ‘redders’…
Maar weten deze ‘redders’ welke en waar bewoner(s) met auditief beperking en/of dementie zich bevinden??
Of van een ‘huismeester’ in een wooncomplex. Voor zover die bekend is bij de bewoners.

Wat te doen als er sprake is van bewoners met dementie?
Wat veel mensen niet weten is dat het hebben van een auditief beperking, ook samen gaat met dementie.
Immers, men weet niet of er sprake is van dementie of dat het gehoor niet werkt want deze twee zaken liggen heel dicht bij elkaar.

Dit zijn onder andere de redenen waarom woningcorporaties continu in gesprekken moeten blijven stellen met bewoners en overkoepelende organisaties die zich bezig houden met mensen met specifieke beperkingen.
En dat het niet bij gesprekken moet blijven maar ook concrete praktische afspraken gerealiseerd moeten worden gemaakt en uitgevoerd. Samen met de juiste samenwerkingspartners en de bewoners.
De ervaring leert dat men dan ook veel meer open zullen staan voor veranderingen die zeker financiële gevolgen zullen hebben, maar dat niet zal opwegen tegen de schade die ontstaan zijn door gebrek aan onwetendheid en onkunde.

1 like

Dit is heel breed neergezet maar spreekt wat mij betreft tot de verbeelding. Heel simpel, ik ken wel mensen in mijn omgeving waarvan het gehoor afneemt. In het voorbeeld dat ik in gedachte heb stel ik ook vast dat deze persoon steeds minder naar gelegenheden komt en meer thuis blijft. Het is immers vervelend, dus het ontstaan van sociaal isolement ja, kan ik mij goed voorstellen.

Als je sec kijkt naar het wonen ontstaat bij mij de vraag wanneer is het WMO en wanneer is het een verantwoordelijkheid van de verhuurder, en hoe worden deze belangen behartigd? MIjn voorstel zou in eerste instantie zijn om hier duidelijkheid over te verschaffen en met elkaar afspraken te maken over waar welke verantwoordelijkheid ligt en hoe partijen daar invulling aan geven of op aangesproken kunnen worden.
Voor wat de betreft de andere onderwerpen zou ik een ander topic maken.

Het WMO proces is hier niet aan de orde voor mensen met auditief beperking.
Voor het inzetten van een hulpmiddel voor doven en slechthorenden zijn ze aangewezen op een gebarentolk die vergoed wordt door de UWV of zorgverzekeraar. Bv aangepaste telefoontoestel.
Een doof of slechthorend persoon heeft ( als er wettelijk sprake is van minimaal 35 decibel gehoorverlies) recht op 30 tolkuren per jaar. Dat is principieel te weinig voor onder andere, doktersbezoeken, ziekenhuisbezoeken, familie-activiteiten zoals een bruiloft of begrafenis, of rechtszaken of vrijwilligersactiviteiten.
Woningcorporaties hebben sowieso de zorgplicht voor hun huurders voor zover het bekend is.
Maar als het gaat om specifieke beperking die huurders hebben is het zinvol dat woningcorporaties hier ook concrete aandacht moet besteden.
Ik ben zeker een voorstander om in gesprek te gaan als het gaat om het inzetten van voorzieningen die het veilig wonen kunnen waarborgen.

Mijn vader was eerst alleen slechtziend, daarna ook nog slechthorend. Ik weet dus wat het betekent voor deze mensen. Mijn vader vond slechthorend erger dan slechtziend i.v.m. het isolement waar je dan in terecht komt. Rookmelders geven ook geen visueel signaal, hier zou de verhuurde iets aan moeten doen. Nu moet vaak de familie hier inspringen, maar dan moet die er wel zijn.

dit is een ontzettend moeilijk onderwerp voor mensen wat er mee te maken hebben , en krijgen het is zo moeilijk om dat allemaal door te krijgen terwijl het in feite niets eens moeilijk hoeft te zijn , als er bij een woningaanvraag meer wordt gedacht aan de bewoners met een visuele beperking , , deze mensen hebben het al zo moeilijk , en dan ook nog voor alles moeten zeuren is helemaal een ellende , en zoals boven wordt geschreven sluit ik me helemaal bij aan ,

Dank je E. Jacobs voor je reactie! Fijn dat je aan sluit bij hetgeen ik in de topic beschreven heb.
Het is een goed idee van je om bij een (intake)gesprek met de woningcorporatie te vermelden van de aard van de beperking(en) en welke voorzieningen hierbij nodig is.
En of deze voorzieningen bij het intrekken van de woning gerealiseerd kan worden.
In principe hoeft het niet moeilijk te zijn als er van beide partijen de inzet aanwezig is om de intrek in de nieuwe woning of het aanpassen van de huidige woning te verbeteren.

Inderdaad moet er familie zijn of buren waar men kan vragen om hulp… maar daar kan men niet altijd vanuit gaan.
Daarom pleit ik voor meer zelfstandigheid voor de huurder met beperking met de juiste aangepaste voorzieningen in de woning en de mogelijkheid om deskundige hulp in te schakelen voor buitenshuis activiteiten.
Een gesprek met de verhuurder moet de mogelijkheid bieden om aangepaste voorzieningen in de woning te kunnen realiseren.
https://www.blindofslechtziend.nl misschien dat je hier iets kunt vinden voor je vader?

Dit verhaal kan ik in zijn geheel onderschrijven.
Tegenwoordig is de wens om ons meer te richten op huurdersacceptatie ( inspraak etc. ) dan hebben we als bewoners ook de plicht om ons sociaal te bekommeren voor de medebewoners.
Dit geldt overigens ook voor de mensen zonder beperking.
Mensen met een specifieke beperking zullen hierbij gefaciliteerd moeten worden.
Ik denk hierbij aan een spoed training sociale media voor mensen met een auditieve beperking.
De wereld kan immers niet meer zonder.
Doch wanneer er niemand een leidende rol op zich neemt zullen vele bewoners naar elkaar kijken wanneer er hulp noodzakelijk is.
In elk wooncomplex zal een “huisvader/moeder” aanwezig moeten zijn om op noodzakelijke momenten de leiding te nemen.
Is dit een taak voor de overheid om dit te regelen en te faciliteren/bekostigen.??
Momenteel houdt ik al mijn hart vast wanneer er calamiteiten zijn, bij brand mag immers een lift niet meer gebruikt worden.
Wie zet de mensen met of zonder bed klaar bij de trappen voor de hulpverleners die onderweg zijn, wie gaat de deuren langs om te kijken of er personen aanwezig zijn.
Leuke slogan ELKE SECONDE TELT !!!
Wie gaat naar een bewoner die zojuist een hartinfarct heeft gehad en een AED gewenst wordt die 500-1000 meter verder ergens tegen een ander gebouw hangt.
Wie gaat deze daar halen ? ELKE SECONDE TELT !!!
E moet eerst maar eens een einde komen aan de discussie ; is het voor het bordje van de UWV of voor het bordje van de WMO.
Van het kastje naar de muur ???

1 like

Wat mij betreft is dat juist de vraag, wanneer is het wel en wanneer is het niet aan de orde. Dat een deel thuishoort bij de zorgverzekeraar begrijp ik maar als het gaat om woningaanpassingen kan ik mij voorstellen dat de WMO of de woningcorporatie daar een verantwoordelijkheid in heeft. Ik zou er dan ook voor pleiten dat wij samen afspraken maken over wie waarvoor verantwoordelijk is. De prestatieafspraken is daar een goed instrument voor. Als partijen dat helder hebben kun je ze er ook op aanspreken. Een basisniveau van voorzieningen in bepaalde complexen is wat mij betreft een voorwaarde.

Wel fijn dat via de WMO voorzieningen voor mensen met auditief beperkingen mogelijk worden gemaakt. Al verschilt dit per gemeente lees ik ook.
Helaas geeft Hoorwijzer ook aan dat er in de praktijk dat de WMO aanvragen voor slechthorenden individueel moeizaam gaat ten opzicht van het algemeen gebruik.
En juist daarom is het al een reden dat bij de woningcorporaties de mogelijkheid zou kunnen bestaan om als extra dienstverlening voor huurders met auditief beperking te functioneren.
Bij het WMO proces moet de persoon met auditief beperking zich vergezellen van een gebarentolk. De procedure is ook complex van opzet… waarbij ik zeer de vraag stel of dit wel haalbaar is voor iemand met auditief beperking die ook niet altijd taalvaardig is.
Een doof/ slechthorend persoon heeft maar 30 tolkuren op jaar basis wat niet voldoende is voor een WMO procedure bijwonen.
Inderdaad leent de prestatieafspraken zich hier goed voor maar dan moeten alle partijen wel met de neuzen dezelfde kant opgaan.
Ik ben ook een voorstander van basisvoorzieningen in wooncomplexen. Want zo heeft elk bewoner met een beperking ook zijn voordeel in: Visueel gericht waarschuwingssignalen, AED in elk complex, enzovoorts.

Bendehoop… sterke tekst heb je hier neergezet… een kern van de waarheid!
Die zou je op de Facebook van de ROH kunnen zetten.
Top!

1 like

Je kunt Ben ook een waardering geven door het bericht te liken :wink:
Daarmee wordt zichtbaar welke bijdrage wordt gewaardeerd en zal Ben motiveren :wink:

Dat is ook zo. Er is nog steeds te weinig aandacht voor calamiteiten zoals brand, zeker voor ouderen en mensen met auditieve of visuele beperkingen is een calamiteitenplan van levensbelang. Zij zijn meer dan anderen afhankelijk van de omgeving om tijdig het pand te kunnen verlaten.

Bijgaand wat tips voor woningcorporaties, huurdersverenigingen en bewonersgroepen in wooncomplexen m.b.t. brandveiligheid.

2 likes

Goed idee die bijlage! Lees ik dit voor het eerst… Is voor mij de vraag of woningcorporaties ook deze folder hebben en wat ze concreet hiermee gaat doen.
Woningcorporatie Weller is bijvoorbeeld goed bezig:


Woningcorporatie De Voorzorg heeft tot heden hierover geen stappen ondernomen ten aanzien van brandveiligheid.
Evenals meerdere woningcorporaties in Limburg gezien hun websites.
Een slechte zaak als er over brandveiligheid geen concrete informatie staat op hun websites.

1 like

Het valt mij op dat hier erg gesproken wordt over slechthorenden / doven die geen rookmelder kunnen waarnemen. Schijnbaar is er een groep mensen van slechthorenden of mensen die slechthorenden kennen, maar die niet op de hoogte zijn van mogelijkheden. Er zijn speciale rookmelders te verkrijgen voor slechthorenden / doven. Via kno-arts / audiologisch centrum kan men daarvoor een machtiging ontvangen, waarmee het dan via de zorgverzekeraar verstrekt kan worden. Op deze manier kunnen ook slechthorenden / doven een rookmelder waarnemen. Bespreek problemen die ondervonden worden in de thuissituatie leef of werksituatie daarom ook met uw arts / audioloog die kunnen adviseren over de mogelijke hulpmiddelen en eventuele vergoedingen

1 like